Sanırım Bitmeyecek Anne

Bütün hafta boyunca bu anı bekledim. Hayatın koşturmacasından sıyrılıp kendimle ve kalemimle/bilgisayarımla baş başa kalacağım anı. Sürekli zihnimin içinde yazıyor, siliyorum günlerdir. 31 Temmuz'dan bu yana hastane koridorlarında geçirdiğim zorlu günleri mi, Eskişehir gezimizi mi yoksa cumartesi günü aile dostlarımızla yaptığımız pikniği mi yazsam diye düşünürken telefonuma çok sevdiğim bir dostumdan "9 Ağustos Dünya Kitapseverler Günü'n kutlu olsun güzelim.💙" mesajı düştü. Kokulu mumumu yakıp bilgisayarımı açtığımda yazacağım konu belli olmuştu böylece. Bütün bu kargaşanın içinde tamamen aklımdan çıkmıştı bu gün. Ama bugün  burada bu yazıyı yazabiliyor olmak benim için mutluluk verici. Hiç kitap yüzü açmamış, yeni hayatlarla tanışmamış, bir kitap karakterinin bundan sonraki hayatını merak etmemiş, bir kitap karakterini özlememiş, kitap kargosu açmanın zevkini tatmamış... biri de olabilirdim.

"Hiç bitmeyecek mi senin bu okuman?"

"Bitmeyecek," 

"Hiç mi?"

"Hiç."

"Niyetin kâtip olmak mı yani?"

"Hayır."

"Ya?"

"İnsan olmak!"

-Orhan KEMAL

3 Ağustos Pazartesi, saat 06.30 suları soğuk hastane koridoru. Hastane kalabalıklaşmadan birkaç sayfa okuyabildim. Güne şiirle başlamak şart. :) -Hava ne kadar sıcak olursa olsun hastane koridorları bana soğuk gelir. Fiziksel bir soğukluk değil.-

Evet, ailenin okumakla kafayı bozmuş o kızı benim. Soruyu "Hiç bitmeyecek mi senin kitap kargoların?" diye de güncelleyebiliriz. Sanırım bitmeyecek anne.

Kitap okumak kadar kitap satın almanın da verdiği bir haz var ama sonrasında insan ister istemez bir iç muhasebeye düşüyor: Evde okunmayı bekleyen onlarca kitabım varken neden gidip yenilerini aldım? Bütün bu kitapları okumaya ömrüm yetecek mi? Ama kitap satın almak beni mutlu ediyor. Bazı zamanlar "şu kadar kitap okumadan kitap satın almayacağım" diye sınırlar koyduğum da oluyor elbette ama bu konuda ne kadar başarılı olabildiğim tartışılır. -Ee, içkimiz sigaramız yok. Bir tek kitap kargomuz var.- 

Ne de olsa Walter Benjamin ne demiş?

"Kitaplar sadece okumak için değil, aynı zamanda birlikte yaşamak içindir."

Jack London çok sevdiğim Martin Eden’de şöyle diyordu: “Seni kitap okuyan insanlarla tanıştıracağım. Hayat, ancak böyle insanlarla bir araya geliyorsan yaşanmaya değer.” Kitaplar sayesinde sosyal medyada birçok insanla tanıştım. Bazıları dostum oldu, arkadaşım oldu. 

Kitap satın almak kadar haz veren bir başka şey de kitap hediye etmek ve kitap hediyesi almak. Sevdiğin bir kitabı sevdiğin birine hediye edip daha sonra üzerine konuşmak… O kişinin de o kitabı çok sevmesi… Tabii benim için çok etkileyici olan bir kitap bir başkası için aynı etkiyi taşıyamayabiliyor. Yine de birileriyle kitaplar hakkında konuşabiliyor olmam hayatımın en büyük nimetlerinden.

Sebahattin Ali'nin Canım Ali'ye, Ruhum Filiz kitabında da şöyle bir alıntı vardı:

“Ben şimdiye kadar her şeyden çok kitaplarımı severdim. Bundan sonra her şeyden çok seni seveceğim ve kitapları beraber seveceğiz.”  Böyle şeylere oldukça uzak olsam da şöyleli bir sevginin muhatabı olmak isterdim. Nasip olur mu? Bilemem. Ama gönül istiyor. Öte yandan bana böyle şeyler yalnızca kitaplarda olurmuş gibi geliyor. Ama bakalım ileriki zamanlarda neler yaşayacağız?

Bu arada yazımın başında yorucu hastane serüvenimden bahsetmiştim. Şu an için endişelenecek bir şey yok. Benim için yorucu bir süreç oluyor.  Yorgunluğuma ve sıcak havalara rağmen bu süreçte okumaya, yazmaya (şüpheli) ve gezmeye de vakit ayırabildim. Önceden olsa bütün bunları aynı anda asla yapamazdım. Bu konuda da bir maşallahınızı alırım. :) Umarım sonraki günlerim de bu şekilde devam eder.

Satırlarımı sonlandırmadan evvel şunu da eklemek isterim ki Dünya Kitapseverler Günü münasebetiyle seven sevdiğine kitap hediye etsin.😇📚🎀

Bir kitabın mutlu ettiği insanlardan olabilmek dileğiyle. Sağlıcakla kalın.😊 

7 Ağustos 2026/ Eskişehir Porsuk Çayı

7 Ağustos 2026/ Eskişehir Balmumu Müzesi'nde Yaşar Kemal ve Zülfü Livaneli