MECZUP

Bu sabah evdekilerden önce uyandım. Bir şeyler atıştırıp bahçeye indim. Kedilerimiz –beş kişilerdi– beni bekliyorlardı. Sabah sohbetimizi yaparken onlara mamalarını verdim. Tahin çok acıkmıştı. Yavru bücürlerden bir tanesi minik bir fareyle oynuyordu. Onu izledim. Hareketleri bir görseniz… 

Kahvaltı için bahçeden biraz semizotu topladım. Annem menemen yaptı. Ben de çay demledim. –Evdekiler çayı çok güzel demlediğimi söylerler.– Kahvaltı ve bulaşık faslı bittikten sonra ev boşaldı. Hemen kahvemi yapıp kitabımı kaptım. Kahvemi içip Kemal Sayar’ın Dünyaya Geldim Gitmeye kitabından birkaç bölüm okudum. -Bu kitap kardeşimin hediyesi ve hediye kitapları okumanın tadı bir başka.- 

Sonrasında birkaç gün önce bitirdiğim Meczup kitabının alıntılarını yazdım. Meczup, Fatih Duman’ın kaleme aldığı dört kitaplık öykü serisinin ilk kitabı. Kitaplar sırasıyla: Meczup, 152 Gün, Hiç Kimse ve Bîkes. 

Bununla ilgili şöyle bir anım var: Ben ilk olarak 152 Gün kitabını okudum. –Fatih Duman’dan okuduğum ilk kitap da oydu.– O zaman bunun bir serinin parçası olduğunu bilmiyordum. Hatta birkaç saat öncesine kadar 152 Gün’ü serinin üçüncü kitabı sanıyordum. İnsan ne kadar dikkatli olmaya çalışsa da bazı şeyleri gözden kaçırabiliyor. Bu da bende tatlı bir anı olarak kaldı.

Meczup’a gelecek olursak… 77 sayfalık; bekleyişi, sevgiyi ve insanı anlatan bir öykü kitabı. Gezgin bir fotoğrafçının günlüğünü okuyormuş hissi uyandırıyor. Kitapta şöyle bir paragraf geçiyordu: “Her fotoğrafın bir hikâyesi var bence yani. Olmalı, olmak zorunda. Yoksa benim ne işim olsun fotoğraflarla. Dedim ya, ben fotoğraf çekmiyorum; zamanı donduruyorum.” Bu alıntı bana Ciltli Kediler ile yaptığımız bir sohbeti hatırlattı ve gülümsetti beni.

Ahmet, Selim, Ecevit, Hacıların Ömer… Hepsinin ayrı bir sevdası ve hikâyesi var. Bazıları tamamlanmış, bazıları ise yarım kalmış hikâyeler… Sahi şimdilerde sevdalanmak var mı? Sevda nedense bana eskimiş bir kelime gibi geliyor.

Çok fazla spoiler vermemek adına konuyu pek anlatmak istemiyorum ama kitapta, kuşlar yoldaki ekmek kırıntılarını yerken arabaların çarpması sonucu ölüyor diye kendi canını tehlikeye atıp ekmekleri toplayan bir adam var. Meczup. Kimileri bu adama deli diyor ama o, meczup. 

Bu kitaba 12 Temmuz Pazar günü evde başladım ve 13 Temmuz Pazartesi günü köyde bitirdim. Köyde salıncakta kitabımı okuduğum sırada Pekmez gelip ayak ucuma kıvrıldı. –Bu da kayıtlara geçsin.– 

Yazar, her bölümde bir türkü serpiştirmiş satırların arasına...-Bu da çok hoşuma giden bir detay oldu.- Türkülerin çoğunu dinledim kitabı okumaya ara verdiğim zamanlarda. "Bedenimde değil, ruhumda sızı..." sözleri dolanıyor dilimde. Duymak isteyenler için ne derin manalar var türkülerde.

Kitapta en sevdiğim alıntı ise şu oldu: 

“Nereye gidersem gideyim yanımda kendimi de götürmek zorunda olmak ne kadar kötü. Bunca gidişimin sebebi kendimden kaçacak bir yer bulmak aslında. Bir çare aramak. Ama olmuyor, insan derdinden kaçsa kendinden kaçamıyor.” Gerçekten de insan ne kadar kaçmak isterse istesin kendinden ve geçmişinden kaçamıyor. Nereye giderse gitsin bazı şeyleri geride bırakamıyor. Ve bazı şeyler unutulmuyor. Bir düşünce rüzgarı hep zihninde, ince bir sızı hep yüreğinde.

Zihnimin pencereleri açık kalmış, cereyan yapıyor sanırım konudan konuya atladım. Daha fazla üşütmeden şimdi gidip akşam için erişte yapacağım. :) Hoşça kalın.

Annemden 100 puan alan eriştem😋

15 TEMMUZ 2026