Gökkuşağı 🌈

Birkaç gündür, belki de birkaç haftadır üzerimde endişe bulutları geziyor. Yer yer güneş çıksa da o bulutlar hep orada son günlerde. Bugün akşama kadar evde yalnızdım. Ufak bir olay oldu; bulutlar kendini boşalttı. Kısa bir yağmur... Ama gökkuşağı da yağmurdan sonra çıkar diyerek kitabımı okudum.

...

Okuduğum kitapta şu cümlelere rastladım:

"Keder yolu tehlikelidir ama sonsuza kadar sürmez. ... Ya bu keder sonsuza kadar sürerse?" Gel de overthinksel mevzulara girme... Kitapların sizinle konuşması gerçekten ilginç değil mi? (Londra'dan Sevgilerle, Sarah Jio)

...

Evdeki birkaç işi hallettim. Kardeşimle akşama ne pişirsek, yemeği kim yapacak sorularımızın cevabı dışarıdan yemek söylemekle sonuçlandı. İkimiz de birbirimizin yorulmasını istemiyorduk. Bence gerçek sevgi birbirine kıyamamak ve kıymet vermekten geçiyor. -gökkuşağına bir renk.-

...

Yemekten sonra dışarı çıktık. Evde artan yiyeceklerle mahalledeki kedileri besledik. Minik yavru bir kedi sevdim. -gökkuşağına bir renk daha- 

...

Dondurmalarımızı alıp  bizim evin oradaki büyük parka gittik.-Park eve yakın ama epey yürüme mesafesi olduğu için arabayla gittik.- Dondurmayı ekşili severim ama ekşili dondurma yoktu markette, buna bir tık üzüldüm ama dondurmanın neyli olduğundan ziyade onu kiminle ve nasıl yediğimdi önemli olan. -gökkuşağına bir renk daha.-

...

Ne diyordum? Parka girebilmek için arabayı park etmemiz gerekiyordu. Ama dışarıda her yer doluydu, park edecek yer bulamadık. Parkın içinde ücretli otopark vardı. İçeri girelim, engellilere ücretsizdir, nasılsa, dedim kardeşime. Gördüğümüz ilk kapıdan bir görevliye sorduk, engelliler için ücretsiz mi, diye. Evet ama bu çıkış kapısı, ileriden girmeniz gerekiyor, dedi. Biz tam dönecektik. Neyse buradan gelin, engelli kartı var mı, dedi. Evet var ama çantada bir dakika, dedik. Sonra adam istediği şeyin biraz gereksiz olduğunu düşünerek sanırım neyse neyse geçin diyerek kapıyı açtı. -Engelli olmanın bazen sağladığı küçük kolaylıklar oluyor ama insan içinden, "O kolaylığın bedelini çoktan ödedik," diye geçiriyor.

…

Arabadan kamp sandalyelerimizi alıp uygun bir yere oturduk. Kardeşim dondurmalarımızı açtı. Dondurmalarımızı yerken bir yandan karşıdan bana gülümseyen ay’ı seyrederken aklıma çok sevdiğim bir kıssa geldi:

…

Vaktiyle bir padişah varmış. Vezirlerini toplayıp şu kapıyı açanı baş vezir yapacağım ve ödül vereceğim, demiş. Kapı da kapı… Her yerinde kilitler varmış ama anahtar yok. İmkanı yok açılmazmış kapı. Hiçbiri açamamış kapıyı. En son bir vezir kalmış. Kapının yanına gitmiş, kapıyı ittirmiş ve kapı açılmış. Kapının üstünde kilitler varmış ama hiçbiri kilitli değilmiş. 

…

Bu kıssayı yıllardır çok severim. Belki bütün mesele sadece kapıyı biraz ittirmekten ibaret…

…

Dondurmalarımızı yedik. Biraz yürüyüş yaptık. Sonra bir banka oturduk biraz. Eski bir tanıdığa rastladım. Biraz sohbet ettik. Beni çok iyi gördüğünü söyledi. Gerçekten öyle miydi bilmiyorum ama böyle insanların varlığı çok güzel. -Ve gökkuşağı biraz daha renkleniyor- 

Çünkü insan bazen sadece bir nasılsın sorusuna ya da motivasyon dolu bir cümleye ihtiyaç duyuyor.

…

Kardeşimle birlikte güzel bir akşam geçirmiştik. Eve döndüğümüzde ikimizde yorulmuştuk ama ay ışığı gecede ve içimde parlıyordu. Belki sabah olduğunda güneş yeniden bulutların arkasından gülümserdi, gökkuşağı da belirirdi. Kim bilir?

22.07.2026 #anısal